Περί καθολικότητας της φορολογικής υποχρέωσης των Ελλήνων πολιτών (Του Καραμέτου Κ. Γεωργίου)

Ο αυτοτελής ορισμός της ουσιαστικής και τυπικής έννοιας του φόρου, δεν προκύπτει ούτε από το Σύνταγμα αλλά και ούτε από τις διατάξεις της νομοθεσίας. Ο όρος αυτός προκύπτει από τη θεωρία του Φορολογικού Δικαίου και από την εν δυνάμει νομολογία των ελληνικών Δικαστηρίων. Όπως προβλέπεται ρητά από το Σύνταγμα βάση του άρθρου 4 παρ. 5, η γραμμική συμμετοχή όλων των πολιτών στα δημόσια βάρη είναι αναπόφευκτη.
Σύμφωνα με την αρχή της φορολογικής ισότητας που απολαμβάνουν οι έλληνες πολίτες, επαφίεται σε αυτούς ότι η φορολογική επιβάρυνση, δηλαδή η φορολογία προς όλους τους πολίτες πρέπει να είναι καθολική, καθώς απαγορεύεται η διάκριση της επιβολής φόρων μεταξύ των Ελλήνων.
Ουσιαστικά, το κράτος δικαίου επωμίζεται το βάρος της δημιουργίας πρωτογενών και μη εσόδων, έτσι ώστε να καλύψει τις κρατικές δαπάνες μέσω όλων των πολιτών του χωρίς να γίνεται διάκριση σε τάξεις και εισοδήματα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη ρητή απαγόρευση στο νομοθέτη να εισάγει στη νομοθεσία διακρίσεις εις βάρος της κοινωνικής τάξης.
Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ.5 του Συντάγματος, το οποίο μνημονεύει τη φορολογική ισότητα στους ημεδαπούς του ελληνικού κράτους, εξάγεται το εύλογο συμπέρασμα ότι η φορολογική ισότητα ισχύει συνταγματικά μόνο υπέρ των ελλήνων πολιτών.
Του
Καραμέτου Κ. Γεωργίου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *