Ο διαχωρισμός μεταξύ ηθικού και ανήθικου φόνου (Του Καραμέτου Κ. Γεωργίου)

Έχει διατυπωθεί αρκετές φορές το ερώτημα, εάν ο φόνος είναι κάτι κακό και ειδεχθές ή σε κάποιες περιπτώσεις αποδεκτό από το σύνολο της κοινωνίας. Ο ορισμός του φόνου εμπεριέχει αφενός μέσα του το στοιχείο της προσχεδιασμένης θέλησης για φόνο και αφετέρου το αποτέλεσμα δηλαδή τη θανάτωση.
Η απαγόρευση του φόνου προέρχεται ήδη από τα αρχαία χρόνια τόσο σε νομικό όσο και σε θρησκευτικό επίπεδο. Στη σημερινή εποχή, δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο ανεπτυγμένο πολιτισμένο κράτος που να επιτρέπει στους πολίτες του να προβούν σε φονικές πράξεις, χωρίς να ακολουθήσει η ποινική δίωξη τους, βάσει του συστήματος δικαιοσύνης του κάθε κράτους. Αυτό πρακτικά συμβαίνει, καθώς θεωρείται ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη ποινή αλλά και για το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να προκληθεί σε έναν άνθρωπο και τα αποτελέσματα του είναι ανέκκλητα.
Αρκετές φορές όμως στην ιστορία υπήρξαν πολλές περιπτώσεις όπου υπήρξε μια αμφιλεγόμενη στάση απέναντι στο φόνο. Άλλωστε στη Παλαιά Διαθήκη ο ίδιος ο θεός διατάζει τον Αβραάμ να φονεύσει το μονάκριβο γιο του. Επί σωρεία δεκαετιών υπήρχαν κράτη στα οποία ο φόνος ήταν νομιμοποιημένος στα κοινωνικά τεκταινόμενα της εκάστοτε χώρας μέσω της ηλεκτρικής καρέκλας, της αγχόνης και άλλων σαν σωφρονισμός. Βέβαια δεν μιλάμε για σωφρονισμό του ιδίου, καθώς η θανατική ποινή είναι αμετάκλητη απόφαση, αλλά για σωφρονισμό των υπολοίπων μελών της αστικής κοινωνίας.
Η θρησκευτική παράδοση αρνείται κατηγορηματικά την ύπαρξη ελαφρυντικών σε ένα φόνο, καθώς όπως αναφέρει και μία από τις δέκα εντολές «ου φονεύσεις». Μεγάλη μερίδα των μελών της κοινωνίας συμφωνεί σε αυτό προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι κάθε ανθρώπινο ον έχει δικαίωμα να ζει, σαν χάρισμα που του έδωσε ο θεός και κανένας παρά μόνο αυτός είναι υπεύθυνος να του την αφαιρέσει.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η κυρία Σφυρή: «τα δύο τρίτα των φόνων που διαπράττονται κάθε χρόνο δεν είναι προμελετημένοι. Διαπράττονται από ανθρώπους που βρίσκονται σε βρασμό ψυχής ή που κατέχονται από κάποιο πάθος. Πολύ συχνά οι φονιάδες βρίσκονται κάτω από την επήρεια του αλκοόλ η τελούν σε κατάσταση συγκινησιακής κρίσης. Μας είναι ίσως δύσκολο να το παραδεχτούμε, αλλά το ενδεχόμενο να γίνει κανείς φονιάς αυτού του είδους υπάρχει για τον καθένα μας».*

*Σφυρή Ερμιόνη, Απαραίτητος Οδηγός για την Προστασία από το Έγκλημα, Εκδόσεις Ερμιόνη, Αθήνα, 1999, σελίδα 265.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *