Ο Γαλλικός Μάης – 50 χρόνια μετά (Του Καραμέτου Κ. Γεωργίου)

Ήταν Μάιος του 1968, όταν η Γαλλία θα δεχόταν μία νέα «επανάσταση» που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο τα επόμενα χρόνια.
Όλα ξεκίνησαν από το πανεπιστήμιο της Ναντέρ τον Ιανουάριο του 1968, όταν φοιτητές αποδοκίμασαν έντονα κατά την επίσκεψή του έναν υπουργό της Κυβέρνησης και αντιμετωπίστηκαν σαν κοινοί εγκληματίες από την γαλλική αστυνομία. Σιγά – σιγά οι συγκρούσεις κλιμακώθηκαν σε όλο το φάσμα της παιδείας, όπως αυτή μεταφραζόταν σε συντηρητισμό και ελλιπή εκπαιδευτικό εξοπλισμό. Αργότερα, στις κινητοποιήσεις εμπλέκεται και ο εργατικός πληθυσμός, καθώς οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν σωρεία προβλημάτων όπως χαμηλό βιοτικό επίπεδο, άθλιες συνθήκες εργασίες, χαμηλούς μισθούς και πλήρη απουσία εργατικών δικαιωμάτων. Στη συνέχεια, ακολουθούν οι αγρότες που μετατρέπουν τις κινητοποιήσεις σε αστικές πολεμικές ένοπλες συρράξεις, καθώς όπως αναφέρουν αστυνομικές εκθέσεις εκείνης της εποχής «διαθέτουν οργάνωση, είναι βίαιοι και οπλισμένοι με διάφορα αντικείμενα».
Οι συρράξεις αυτές με τον καιρό κλιμακώνονται σε Μπορντό, Κάνες και Παρίσι. Είναι 3 Μαΐου 1968 όταν η γαλλική αστυνομία συλλαμβάνει εκατοντάδες διαδηλωτές. Τότε, η «επανάσταση» μεταδίδεται από πειρατικά ραδιόφωνα και αφίσες σε τοίχους στους δρόμους, με αποτέλεσμα η κοινή γνώμη να αντιτίθεται στην Κυβέρνηση. Από εκεί και μετά έχουμε ένα ντόμινο πολιτικών εξελίξεων με απαρχή το Κομμουνιστικό Κόμμα να αποκηρύσσει την λαϊκή εξέγερση, καθώς και η CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας) προσπαθώντας να θέσει υπό έλεγχο την έκρυθμη κατάσταση καλεί γενική απεργία στις 13 Μαΐου. Η απεργία γίνεται με επιτυχία, όμως πάνω από 4 εκατομμύρια εργάτες τη συνεχίζουν μέχρι τις 22 Μαΐου, χωρίς την έγκριση της CGT. Μέσα σε όλο αυτό το χαοτικό σκηνικό η γαλλικής οικονομία χάνει 150 εργατοημέρες και το κυβερνητικό καθεστώς κλονίζεται ανεπανόρθωτα. Τότε, στις 24 Μαΐου ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Σαρλ Ντε Γκωλ αναγκάζεται να προβεί σε διάγγελμα και προκηρύσσει έκτακτες γενικές εκλογές τον Ιούνιο, με την υπόσχεση στο γαλλικό επαναστατημένο λαό για περισσότερη δημοκρατία, ισοκρατία, αξιοκρατία και δικαιώματα σε φοιτητές και εργάτες δηλαδή στους «ηθικούς αυτουργούς» των κινητοποιήσεων.
Για να συνειδητοποιήσουμε τη δυναμική αυτής της εξέγερσης και το αντίκτυπο που είχε μετέπειτα στη Γαλλία αλλά και γενικότερα στην Ευρώπη, πρέπει να σημειωθεί ότι σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις πήραν μέρος πάνω από 10 εκατομμύρια Γάλλοι. Έχουν γραφτεί πάρα πολλά βιβλία για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ξεκίνησε ο λεγόμενος Γαλλικός Μάης, αλλά και για τις πολιτιτικές και κοινωνικές αξίες που αγωνίστηκαν να κερδίσουν οι Γάλλοι.
Σήμερα, 50 χρόνια μετά η εικόνα που έχουμε για τον Γαλλικό Μάη είναι αυτή της πορείας κατά του καπιταλισμού και του γκολισμού η οποία μέσα από τη συντονισμένη νεολαιίστικη και εργατική εξέγερση κατάφερε να επιτύχει καλύτερες κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες.

Του
Καραμέτου Κ. Γεωργίου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *